Alvoko al UEA kaj TEJO: Esperanto ne estu ilo de komplico en diskriminacio kaj subpremo

Al

Komisiono pri Azia Esperanto-Movado (KAEM) de Universala Esperanto-Asocio (UEA)

kaj

Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO)

Karaj gesinjoroj,

Ni, esperantistoj kaj aliaj homoj solidaremaj kun subpremitaj popoloj el la mondo, kaj specife kun la Palestina popolo, ricevis kun surprizo, malĝojo kaj indigno la novaĵojn pri organizo de internaciaj esperanto-kongresoj en Israelo dum 2013: Azia Kongreso en Jerusalemo en aprilo, kaj Internacia Junulara Kongreso en Nazareto en aŭgusto. Ni skribas al vi nome de ĉiuj homoj pledantaj por paco, homaj rajtoj kaj plenumo de la internacia juro kiuj aliĝis al kampanjo por Bojkoto, Malinvesto kaj Sankcioj (BMS) kontraŭ la Israela sistemo de okupacio, koloniado kaj apartismo.

Ekde ĝia perforta kreo en Palestino en 1948 kaj la elpelo de pli ol 750.000 indiĝenaj loĝantoj, Israelo submetadas la Palestinan popolon per senposedigo, diskriminacio kaj okupacio deklaritaj kontraŭleĝaj en dekoj da UN-rezolucioj. Ĝia koloniisma reĝimo subpremas per multnombraj kaj multmanieraj agadoj la palestinanojn, kaj malobservas iliajn bazajn homajn rajtojn. Nur en la lasta jardeko, mortigoj per alcelaj murdoj kaj militkrimoj faritaj de la Israela armeo atingis kvanton de miloj da homoj. Nuntempe estas ankoraŭ miloj da palestinaj politikaj malliberuloj en Israelaj malliberejoj, multaj el ili en administra aresto, sen rajto al juĝo kaj sen scii la krimon pri kiu ili estas akuzitaj. Israelo daŭre praktikas torturon, kvankam ĝi subskribis la Internacian Konvencion kontraŭ tiu kontraŭhoma praktiko.

Israelo kontraŭleĝe okupas la Palestinajn teritoriojn de Cisjordanio (inkluzive Orientan Jerusalemon) kaj Gazao- kiu ne havas propran aeran kaj maran suverenecon. (Tio estas aldone al la okupado de la siria Golano). Ĝi limigas la moviĝpovon de homoj ene de tiuj senkonektigitaj teritorioj, apartigante homojn en unu de iliaj familianoj en aliaj. Inter la okupaciaj politikoj de la Israela ŝtato, estas aparte gravaj: la konstruo de apartiga kaj aneksa Muro en Cisjordanio, kiun deklaris kontraŭleĝa la Internacia Kortumo de Justeco en Hago; la senbrida konstruo de setlejoj en Cisjordanio; la detruo de Palestinaj domoj en Jerusalemo; kaj la kontraŭhomara blokado kiun suferas 1,5 milionoj da homoj en la Gaza-strio.

Krome, Israelo malrespektas la rajton je reveno de milionoj da rifuĝintoj, multaj el kiuj loĝantaj en mizeraj rifuĝejoj en apudaj landoj, kaj ankaŭ rifuzas la revenon hejmen de miloj da palestinanoj, kiuj devis elmigri al Eŭropo, Usono aŭ aliaj landoj serĉante decan vivon. Institucia rasismo ankaŭ diskriminacias preskaŭ milionon kaj duonon da civitanoj de Israelo, idoj de la palestinaj familioj, kiuj fine de la 1940aj jaroj sukcesis eskapi el la etna purigado farita de cionismaj milicioj kaj resti en la teritorio kie fariĝis la Israela ŝtato. Tiu komunumo, kiu reprezentas pli ol 20% de la Israela loĝantaro, ne povas ĝui la samajn civilajn, edukajn, kulturajn, lingvajn, laborajn, sociajn, ekonomiajn rajtojn kiel la cetera loĝantaro, ĉar ili ne estas judoj.

Konsiderinte la nekapablon kaj neemon de la internacia komunumo efikigi la internacian juron kaj protekti la palestinan loĝantaron, pli ol 170 palestinaj civilaj grupoj -prihomrajtaj organizoj, NRO-j, kulturaj, profesiaj kaj sindikataj palestinaj asocioj- en 2005 lanĉis la internacian kampanjon Bojkoto, Malinvesto kaj Sankcioj (BMS) kontraŭ la ŝtato Israelo ĝis ĝi plenumos la internacian juron. Tiu civitana kampanjo tutmonda, neperforta kaj laŭrajta, estas inspirita de la kampanjo kiu helpis fini la kolonian kaj rasisman regadon de Sudafrika apartismo.

La BMS-kampanjo ankaŭ celas kulturajn kaj akademiajn israelajn instituciojn, se ili ne eksplicite rekonas ĉiajn rajtojn de palestinanoj agnoskitajn de la internacia leĝo, aŭ se ili kunagas kun israelaj propagandaj streboj. Kulturo povas esti manipulita por propagandaj, ideologiaj kaj politikaj celoj. Israelo estas eble unu el la plej rimarkindaj ekzemploj de subordigo de kulturaj institucioj al registaraj politikoj. La Israela registaro elspezas grandajn kvantojn da mono por sendi israelajn artistojn kaj intelektulojn en la mondon, kaj por organizi en Israelo, internaciajn kulturajn kaj artajn eventojn al kiu kutime ĝi invitas reprezentantojn de arto kaj kulturo el Eŭropo, Usono kaj Latinameriko ĉefe.

La kulturan projekton “Brand Israel” (Marko Israelo) iniciatis la israela Ministrejo pri Eksteraj Aferoj en 2006 kun la deklarita celo purigi la bildon de Israelo eksterlande, kaj alia celo, ĉi-foje ne deklarita, nome ĵeti fumkurtenon sur la kontraŭleĝan okupacion de Palestino, sur la malobservojn de internacia juro kaj sur militkrimojn kiujn Israelo senpune faras. Kiel montro de la subordigo de kulturo al la propagando de Israelo, la iama vicestro de la israela Ministrejo pri Eksteraj Aferoj Nisim Ben Ŝitrit, diris en israela ĵurnalo: “Ni vidas kulturon kaj Hasbara-on kiel unuarangan propagandan ilon. Mi ne diferencigas kulturon de Hasbara-o”. (Hasbara estas hebrea vorto por indiki komunikadajn strategiojn, propagandon kaj publikajn rilatojn kiuj celas diskonigi, precipe en la internacia komunumo, la argumentaron de la Israela registaro kaj aliaj cionismaj estaĵoj por pravigi sian agadon.)

Konsciaj pri tiu manipulado, gravuloj el la tuta mondo dediĉataj al arto kaj kulturo, publike deklaris sian rifuzon ludi kaj partopreni en kulturaj eventoj en Israelo aŭ patronitaj de Israelaj institucioj, konforme al la rekomendoj de la kampanjo por kultura bojkoto kontraŭ la Israela apartismo. Artistoj kaj intelektuloj de pluraj naciecoj kaj originoj, inkluzive israelanoj kaj judoj, proklamis sian aliĝon al kultura bojkoto kiel premilo por fini tiun kolonian reĝimon. Inter la plej bone konataj inkluziviĝas Elvis Costello, Emma Thompson, Roger Waters, Santana, Pixies, Mike Leigh, Ken Loach, Snoop Dogg, Damon Albarn, Klaxons, Jean-Luc Godard, Brian Eno, Yes Men, Cassandra Wilson, Peter Brook, Udi Aloni, Devendra Banhart, Iain Banks, Eduardo Galeano, Stéphane Hessel, Juan Goytisolo, Ilan Pappe, Naomi Klein, Henning Mankell, Mahmud Darwish, John Berger, Arundhati Roy kaj Alice Walker inter aliaj.

Laŭ Ronnie Kasrils, eksa estro de la Afrika Nacia Kongreso kaj eksa Ministro pri Sekureco de Sudafriko, la situacio de la palestinanoj hodiaŭ estas pli malbona ol tiu de nigraj sudafrikanoj sub apartismo. Lia vizito al Palestino inspiris al la sudafrika ĉefepiskopo kaj Nobel-pacpremio Desmond Tutu, jenajn vortojn: “Tiel kiel ni diris dum apartismo, ke estis netaŭge por internaciaj artistoj veni en Sudafrikon por ludi en socio fondita sur diskriminaciaj leĝoj kaj rasa ekskluziveco, tiel hodiaŭ estus eraro por la Kaburba Opero ludi en Israelo.”

Estas planite, ke la Azia Kongreso de Esperanto okazu en aprilo en Jerusalemo. Ĉu vi scias, ke Israelo kontraŭleĝe okupas la tutan orientan parton de Jerusalemo inkluzive de ĝia Malnova Urbo? Ĉu vi scias kiom da palestinaj domoj estis detruitaj de la urbestraro de Jerusalemo en la lasta jardeko? Ĉu vi scias, ke la israela polico fermis palestinaj teatrojn, kulturajn centrojn kaj literaturajn kaj muzikajn festivalojn, kaj ke eĉ armitaj policanoj enrompis en la malfermon de internacia festivalo organizita de la Brita Konsulejo kaj Unesko en la Palestina Nacia Teatro en Orienta Jerusalemo?

Tioma estas la persekutado de la palestina loĝantaro en Jerusalemo, ke la israela poeto Aharon Ŝabtai, rifuzante partopreni en la internacia poeziofestivalo en Jerusalemo en 2006, deklaris: “Dankon pro la invito, sed mi ŝatus forigi mian nomon el la listo de partoprenantoj. Mi legis tiujn tagojn pri la teruraĵoj faritaj en la kontrolpunkto de Qalandiya. Mi kontraŭas okazigon de poezia festivalo en urbo kie araboj estas sisteme kaj kruele subpremitaj, malliberigitaj inter muroj, senigitaj de siaj rajtoj kaj siaj hejmoj, humiligitaj en kontrolpunktoj, kaj kie internaciaj leĝoj estas malobservitaj. Mi pensas, ke eĉ la poetoj ne estis permesataj en la pasinteco, nek estas permesataj hodiaŭ, ignori persekutadon kaj diskriminacion pro raso aŭ nacieco.” Ni aldonas, ke des pli esperantistoj ĝin ne ignoru!

Internaciaj kulturaj eventoj en Israelo fakte estas propagandiloj por “normaligi” kaj purigi la bildon de tiu ŝtato, kiu nur povas sukcesi per absoluta kaŝado de rasa diskriminacio, etna purigado kaj per absoluta malestimo kaj ignorado de indiĝena popolo.

Bedaŭrinde la Esperanto-movado ŝajnas ne esti escepto al tiu aliro. En bultenoj kaj aliaj informoj pri la kongresoj, kaj en aliaj informiloj de la Esperanto-movado en Israelo, estas preskaŭ neniu aludo al la palestina popolo, kiu loĝas en la nuntempa Israelo de multaj jarcentoj, kaj de kelkaj jardekoj elpelita, persekutita, diskriminaciita kaj/aŭ minoritatigita. Ankaŭ estas neniu aludo al ĝia kulturo, lingvo, historio aŭ simpla ekzisto. Oni parolas pri juda kulturo kaj historio, kaj pri hebrea lingvo, kvazaŭ Israelo estus nur juda lando. Ignoro kaj malestimo de la palestina popolo ŝajnas enradikigita ankaŭ en la Esperanto-medio. En la Kongresa Bulteno eĉ oni parolas pri la malnova parto de Jerusalemo, aŭ pri Qumram (apud Morta Maro) kvazaŭ ili estus parto de Israelo, ignorante la fakton ke ili situas en lando internacie agnoskita kiel parto de la Palestinaj neisraelaj teritorioj. Oni preteratentas ankaŭ, ke por atingi Qumram oni devas veturi per vojoj malpermesitaj aŭ limigitaj por neisraelanoj, kvankam ili troviĝas ekster Israelo.

La translokigo de la IJK al Nazareto (israela urbo preskaŭ tute enloĝata de palestinanoj civitanoj de Israelo), kaj la inkludo de kelkaj indiĝenaj homoj en la LKK ŝajnas indiki novan sintenon en la israela esperantistaro. Tamen la kerno de la problemo daŭre restas senŝanĝa. La palestina Kampanjo por la Akademia kaj Kultura Bojkoto de Israelo (PAKBI) difinis normaligon kiel “partopreno en ajna projekto, iniciato aŭ agado, kiu serĉas (implice aŭ eksplicite) kunigi palestinanoj (kaj / aŭ araboj) kaj israelanoj (homoj aŭ institucioj) ne konsiderante kiel ĉefan objektivon la reziston kaj kondamnon de la israela okupado kaj ĉiuj formoj de diskriminacio kaj subpremo kontraŭ la palestina popolo.” Kaj ĝuste tiel agas esperantistoj: Ĉiuj kunlaboroj inter palestinanoj kaj israelanoj kiuj neglektas la rekonon de la fundamentaj rajtoj de la palestina popolo havas nur unu nomo: “normaligo” (tio estas: propagando, purigo de rasisma kaj apartisma bildo).

Ni opinias, ke Esperanto ne estu ilo de komplico en diskriminacio kaj subpremo de popolo per nia silento aŭ preteratento.

Pro tio, ni petas vin, ke la Azia Kongreso de Esperanto kaj la Internacia Junulara Kongreso 2013 ne estu okazigataj en Israelo, kaj ke, se eble, estu organizotaj en lando libera je rasa diskriminacio, kaj respektema kun homaj rajtoj kaj internacia leĝaro.

Sincere viaj,

Por subskribi tiun alvokon, bonvolu alkaki tien:

http://www.change.org/petitions/esperanto-ne-estu-ilo-de-komplico-en-diskriminacio-kaj-subpremo-ne-organizu-internaciaj-kongresoj-en-israelo 

Solidare kun Palestino

Eŭropaj futbalistoj deklaras sian subtenon al Palestino

Ni, eŭropaj futbalistoj, esprimas nian solidarecon kun la Gazaa popolo, kiu vivas antaŭ jam tro da tempo en sieĝo-stato, kaj oni neas al ili la plej fundamentajn homajn rajtojn: dignon kaj liberecon.

La lastaj israelaj bombadoj en Gazaon mortigis centon da civiluloj, kaj ili estas nova ofendo kontraŭ monda konscienco. Konsterne ni sciis, ke la 10an de novembro de 2012 israela armeo bombis sportludkampon en Gazao kaj mortigis la junulojn Mohamed Harara-n kaj Ahmed Harara-n (16 kaj 17 jaraĝaj), Matar Rahman-n kaj Ahmed Al Dirdisaŭi-n (18 j.), kiuj estis ludante futbalon.

Ni ankaŭ scias, ke ekde februaro de 2012, du futballudantoj el la teamo Al Amari, Omar Rowis (23 j.) kaj Mohammed Nemer (22 j.) restas en prizono en Israelo, sen esti respektitaj siaj rajtoj je justa proceso kaj defendo.

Estas neakceptebla, ke kelkaj junuloj estas murditaj dum simpla futballudado, speciale ĵus antaŭ kiam Israelo ricevos la teamojn de UEFA sub 21 jaraĝaj, estante tiamaniere rekompensita dum ĝi agas kontraŭ sportaj valoroj.

Malgraŭ la ĵusa pafĉeso, la palestinanoj devas suferi penan vivon sub okupacio. Ili devas esti protektataj de la internacia komunumo ĉar ĉiu homo rajtas aspiri al digna, libera kaj sekura vivo. Ni esperas, ke justa solvo fine stariĝos.

Subskribantaj:

Gael Angoula, Bastia Sporting Club (Francio)

Karim Ait-Fana, Montpellier HSC (Francio)
André Ayew, Olympique de Marseille (Francio)
Jordan Ayew, Olympique de Marseille (Francio)
Demba Ba, Newcastle United (Britio)
Abdoulaye Baldé, AC Lumezzane (Italio)
Chahir Belghazouani, AC Ajaccio (Francio)
Leon Best, Blackburn Rovers Football Club (Britio)
Ryad Boudebouz, Football Club Sochaux Montbéliard (Francio)
Yacine Brahimi, Granada Football Club (Hispanio)
Jonathan Bru, Melbourne Victory (Aŭstralio)
Yohan Cabaye, Newcastle United (Britio)
Aatif Chahechouche, Sivasspor Kulübü (Turkio)
Pascal Chimbonda, Doncaster Rovers Football Club (Britio)
Papiss Cissé, Newcastle United (Britio)
Omar Daf, Football Club Sochaux Montbéliard (Francio)
Issiar Dia, Lekhwiya (Kataro)
Abou Diaby, Arsenal Football Club (Britio)
Alou Diarra, Olympique de Marseille (Francio)
Soulaymane Diawara, Olympique de Marseille (Francio)
Samba Diakité, Queens Park Rangers (Britio)
Pape Diop, West Ham United (Britio)
Abdoulaye Doucouré, Stade Rennais Football Club (Francio)
Didier Drogba, Shanghaï Shenhua (China)
Ibrahim Duplus, Football Club Sochaux Montbéliard (Francio)
Soudani El-Arabi Hilal, Vitoria Sport Club Guimares (Portugalio)
Jires Kembo Ekoko, Al Ain Football Club (United Arab Emirates)
Nathan Ellington, Ipswich Town Football Club (Britio)
Rod Fanni, Olympique de Marseille (Francio)
Doudou Jacques Faty, Sivassport Kulübü (Turkio)
Ricardo Faty, AC Ajaccio (Francio)
Chris Gadi, Olympique de Marseille (Francio)
Remi Gomis, FC Valenciennes (Francio)
Florent Hanin, SC Braga (Portugalio)
Eden Hazard, Chelsea Football Club (Britio)
Charles Kaboré, Olympique de Marseille (Francio)
Diomansy Kamara, Eskisehispor Kulübü (Turkio)
Frédéric Kanouté, Beijin Guoan (Ĉinio)
Anthony Le Tallec, AJ Auxerre (Francio)
Djamal Mahamat, Sporting Braga (Portugalio)
Steve Mandanda, Olympique de Marseille (Francio)
Kader Manganne, Al Hilal Riyad Football Club (Saudarabio)
Sylvain Marveaux, Newcastle United (Britio)
Nicolas Maurice-Belay, FC Girondins de Bordeaux (Francio)
Cheikh M’bengué, Toulouse Football Club (Francio)
Jérémy Menez, Paris Saint-Germain Football Club (Francio)
Arnold Mvuemba, Olympique Lyonnais (Francio)
Laurent Nardol, Chartres Football Club (Francio)
Mahamadou N’diaye, Vitoria Sport Club Guimares (Portugalio)
Mamadou Niang, Al-Sadd SC (Kataro)
Mbaye Niang, SM Caen (Francio)
Fabrice Numeric, FK Slovan Duslo Sala (Slovakio)
Billel Omrani, Olympique de Marseille (Francio)
Lamine Sané, FC Girondins de Bordeaux (Francio)
Mamady Sidibé, Stoke City Football Club (Britio)
Momo Sissoko, Paris Saint-Germain Football Club (Francio)
Cheikh Tioté, Newcastle United (Britio)
AdamaTraoré, Melbourne Victory (Aŭstralio)
Armand Traoré, Queen Park Rangers FC (Britio)
Djimi Traore, Olympique de Marseille (Francio)
Moussa Sow, Fenerbahçe Spor Kulübü (Turkio)
Hassan Yebda, Granada Football Club (Hispanio)

Palestino en UN. Kio ŝanĝiĝas por la palestina popolo?

Jean-Claude Meyer

Juda Franca Unuiĝo por Paco

Estas iom paradoksa tiu akcepto de Palestino en speco de suplementa sidilo simila al tiu, kiun okupas Vatikano. “Kiom da dividaĵoj ĝi enhavas?”, oni diris pri la pontifika mikroŝtato, konata ĉefe de kolektantoj de poŝtmarkoj kaj de numismatikuloj kapricaj pri ekzotaj eŭroj.

Tiu akcepto, anticipe gajnita, en la Ĝenerala Asembleo (kontraste al tio, kio okazis en Sekureca Konsilio, sub viglado de Usono) efikas unue eltiri la “prezidanton” de Palestina Aŭtoritato el nigra truo kien la rezistado en Gazao metis lin. Ni memoru, ke Mahmud Abbas uzurpas antaŭ pli ol tri jarojn la postenon de prezidanto, ĉar lia regperiodo finiĝis kaj oni ne organizis prezidentan balotadon.

Akcepto de Palestino ŝanĝos neniom la situacion de palestinanoj.

Se la blokado de Gazao mildiĝos en venontaj tagoj, ĝi estos pli pro la gazaa rezistado kaj pro la raketoj ĵetitaj sur TelAvivon kaj Jerusalemon ol pro la diplomataj tordiĝoj de Abu Mazen.

 

Ĉu ĉesos koloniado en Cisjordanio? Ĉu ĉesos la judigado de Jerusalemo? Ĉu la beduenoj el Naqab rekuperos sian liberon? Ĉu la Jordanan valon oni redonos al Palestino? Ĉu oni detruos la apartheid-an muron? Ĉu la gazaaj fiŝkaptistoj povos labori pli ol tri mejlojn malproksime de la marbordo sen ricevi pafadon? Ĉu palestinanoj povos libere cirkuli inter siaj izolitaj bantustanoj? Ĉu la jerusalemaj palestinanoj povos eliri el sia urbo kaj reveni al ĝi sen perdi siajn loĝkartojn? Ĉu oni malfermos la pasejojn inter Gazao kaj Israelo, krom tiu de Rafaho? Ĉu la ses centoj da kolonianoj en Hebron ĉesos ĵeti sian rubon sur la ĉefa strato de la urbo? Ĉu siaj gefiloj ĉesos ĵeti ŝtonojn al palestinaj lernejanoj? Kaj ni povus daŭrigi la liston.

Kiam oni atingos ĉion tion kaj refirmiĝos la necedebla rajto pri reveno, ni povos ĝojiĝi pro la akcepto de Palestino en UN. Eĉ pli la tagon, kiam Mahmud Abbas prezentos antaŭ internacia tribunalo denoncojn pro militkrimoj kaj pro kontraŭhomaraj krimoj kontraŭ politikistoj kaj milistoj, kiuj regas la cionisman ŝtaton.

Dum tiu benata tago alvenas, ni daŭrigu la bojkoton, malinvestojn kaj sankciojn kontraŭ Israela Ŝtato.

 

Justeco postulas agon por ĉesigi la jugon sur palestinanoj (Desmond Tutu)

Desmond Tutu, 2012

Jam antaŭ dudek kvin jaroj mi iris de vilaĝo al vilaĝo tra ruraj regionoj en Usono kuraĝigante la popolon, speciale la studentojn, puŝi favore al malinvesto el Sudafriko. Nuntempe, bedaŭrinde, estas jam tempo komenci similan agon por devigi Israelon fini ĝian longan okupacion de la palestina lando kaj ĝian rifuzon etendi rajtegalecon al palestinaj civitanoj, kiu elportas ĉirkaŭ 35 diskriminaciajn leĝojn. Mi alvenis al tiu konkudo per lanta kaj peniga maniero. Mi konscias, ke multaj el niaj judaj gefratoj, kies kontribuo estis decida en batalo kontraŭ sudafrika apartheid-o, ankoraŭ ne estas pretaj konsideri la apartheid-an naturon de Israelo kaj de ĝia nuna reĝimo. Kaj mi estas ege maltrankvila, ke prezenti tiun aferon afliktu kelkajn homojn de la juda komunumo kun kiuj mi intime kaj efike kunlaboris dum jardekoj. Sed mi povas ignori nek la palestinan suferadon kiun mi vidis nek la voĉojn de kuraĝaj judoj maltrankvilaj pro la diskriminacia drivo de Israelo.

La lastajn tagojn, ĉirkaŭ 1200 usonaj rabenoj subskibis leteron -programita por koincidi kun rezolucioj de Metodisma Unuiĝinta Eklezio kaj Presbiterianisma Eklezio- urĝante la kristanojn ne “aliĝi al selektivaj malinvestoj el certaj kompanioj kies produktojn Israelo uzas”. Ili argumentas, ke “unuflanka konsidero” en rezolucioj pri malinvesto, eĉ selektiva malinvesto el kompanioj kiuj profitas de la okupacio, laŭ la rezolucioj de metodistoj kaj presbiterianistoj, “damaĝas la rilatojn inter judoj kaj kristanoj konstruitajn dum jardekoj”.

Kvankam ili sendube bonintencas, mi pensas ke la rabenoj kaj aliaj homoj kiuj kontraŭas malinvestojn bedaŭrinde eraras. Mia voĉo ĉiam leviĝos por plifortigi la ligilojn inter kristanoj kaj judoj, kaj kontraŭ antisemitismo, kiun ĉiuj sentemaj homoj timas kaj malamas. Sed tio ne povas esti ekskuzo por nenion fari kaj teni sin flanke, dum sinsekvaj israelaj registaroj daŭrigas la koloniadon de Cisjordanio kaj stimulas rasismajn leĝojn.

Mi bone memoras la vortojn de pastro Martin Luther King Jr. en sia letero el malliberejo de Birmingham, kie konfesas al siaj “kristanaj kaj judaj gefratoj”, ke li sentas sin tre desapontita de moderaj blankuloj… kiuj multe pli respektas ordon ol justecon; kiuj preferas negativan pacon kiu signifas foreston de streĉiteco, ol pozitivan pacon kiu implicas ĉeeston de justeco; kiuj diras konstante: “Mi konsentas kun vi pri la celoj, sed mi ne povas konsenti pri viaj metodoj de rekta ago”; kiuj paternalisme kredas, ke ili povas determini la kalendaron por libero de aliaj homoj.

La vortoj de King priskribas preskaŭ precize la mensan mallarĝecon de 1200 rabenoj, kiuj ne aliĝas al kuraĝaj palestinanoj, judoj kaj internaciuloj en la izolitaj cisjordanaj komunumoj por neperforte protesti kontraŭ la ŝtelo de la palestina lando por konstrui kontraŭleĝajn setlejojn nur por judoj kaj la apartigan muron. Ni ne povas permesi kaŝi nian kapon sub sablon dum senĉesa koloniisma agado nuligas la eblon de duŝtata solvo.

Se ni ne atingas du ŝtatojn en baldaŭa estonto, tiam do alvenos la tago kiam palestinanoj ĉesigos batali por propra ŝtato kaj insistos pri sia rajto elekti la registaron kiu kontrolos siajn vivojn, la israelan registaron en ununura demokratia ŝtato. Israelo pensas, ke tiu opcio estas neakceptebla, kaj tamen ili faras ĉion kiun ili povas por okazigi ĝin.

Multaj sudafrikaj nigruloj vojaĝis al okupaciita Cisjordanio kaj hororiĝis pro la israelaj ŝoseoj konstruitaj nur por judaj kolonianoj, ŝoseoj al kiuj cisjordanaj palestinanoj ne rajtas aliri, kaj pro la kolonioj nur por judoj konstruitaj sur palestina lando, malobservante internacian leĝaron.

Sudafrikaj nigruloj kaj aliaj homoj el la tuta mondo vidis la raporton de Human Rights Watch 2010 kiu priskribas “la dumezurilan sistemon de leĝoj, reguloj kaj servoj per kiu Israelo agas por la du popoloj en cisjordanaj teritorioj sub sia ekskuziva kontrolo, havigante preferajn servojn, disvolvon kaj profitojn por judaj kolonianoj, dum ĝi imponas la plej severajn kondiĉojn al palestinanoj”. Tio, laŭ mia opinio, estas apartheid-o. Kaj ĝi estas nefendebla. Kaj ni urĝe bezonas, ke pli da rabenoj aliĝu al tiu kuraĝuloj de Jewish Voices for Peace por sincere paroli pri la korupta jardeklonga israela superrego sur palestinanoj.

Tiuj estas la plej duraj vortoj kiun mi iam skribis. Sed ili estas fundamente gravaj. Israelo damaĝas ne nur la palestinanojn, sed ĝi ankaŭ malutilas al si mem. Eble tiuj 1200 rabenoj ne ŝatas aŭdi kiun mi devas diri: jam estas tempo, ke ili demetu la bendon de siaj okuloj kaj klare alfronti la realaĵon, ke Israelo transformiĝas en apartheid-anŝtaton, kiel Sudafriko estis, neante rajtegalecon. Tio ne estas estonta danĝero, kiel avertis tri eksĉefministroj -Ehud Barak, Ehud Olmert kaj David Ben Gurion-, sed nuntempa realaĵo. Tiu rigora realaĵo, kiun milionoj da palestinanoj eltenas, bezonas konsciencajn homojn kaj organizojn por malinvesti el kompanioj -kiel ekzemple Caterpillar, Motorola Solutions kaj Hewlett Packard- kiu profitas de okupacio kaj submetigo truditaj al palestinanoj.

Tia ago kuntrenas grandegan diferencon de sudafrika apartheid-o, ĉar ĝi povas igi estonton en justeco kaj egaleco, kaj por palestinanoj kaj por judoj en la Sankta Lando.

(Desmond Tutu estas emerita ĉefepiskopo de Kaburbo, Sudafriko. Li ricevis la Nobelan Premion pri Paco en 1984)

Anglaligva originalo: http://www.tampabay.com/opinion/columns/justice-requires-action-to-stop-subjugation-of-palestinians/1227722

Gazao (Eduardo Galeano)

Eduardo Galeano

Por pravigi sin, ŝtata terorismo fabrikas teroristojn: semas malamon rikoltas alibiojn. Ĉio indikas ke tiu ĉi masakro de Gazao, kiu laŭ siaj plenumantoj celas fini kun teroristoj, sukcesos multipliki ilin.

Ekde 1948, palestinanoj vivas kondamnitaj al senfina humiligo. Ili eĉ ne povas spiri sen permeso. Ili perdis patrujon, sian teron, sian akvon, sian ĉion. Ili eĉ ne rajtas elekti siajn registojn. Kiam ili voĉdonas por tiu kiu ne devas voĉdoni, ili estas punitaj. Gazao estas punita. Ĝi iĝis unu loĝejaĉo sen eliro ekde kiam Ĥamaso klare venkis balotadojn en la jaro 2006. Io simila okazis en 1932, kiam la partio komunista venkis en la balotadoj de Salvadoro. Pro tiu “malbona konduto” la salvadoranoj elpagis punon per bano de sango kaj ekde tiam vivis subigitaj al militaj diktaturoj. Demokratio estas lukso kiun ne ĉiuj meritas.

Estas filoj de senpovo la hejmfaritaj raketoj kiujn aktivuloj de Hamaso, enfermitaj en Gazao, eligas per necerta celtrafo en la terojn kiuj estis palestinaj kaj israela okupado uzurpis. Kaj senseperado, en la limo de la memmortiga frenezo, estas patrino de bravaĉaĵoj kiuj neas rajton al ekzistado de Israelo, malefikaj krioj, dume la tre efika ekstermada milito neas, ekde multaj jaroj, la rajton al ekzistado de Palestino. Nun malmulta Palestino restas. Paŝon post paŝo, Israelo forviŝas ĝin el mapo.

Kolonianoj invadas kaj malantaŭ ili, soldatoj korektas landlimon. Kugloj sanktigas eksproprietigon per legitima defendado. Ne ekzistas agresema milito kiu ne diras esti defendema milito. Hitler invadis Pollandon por eviti ke Pollando invadis Germanion. Bush invadis Irakon por eviti ke Irako invadis la mondon. En ĉiu siaj defendemaj militoj, Israelo fagocitis alian pecon de Palestino, kaj tagmanĝoj daŭras. La dispecigo estas pravigita per la titoloj de proprieto kiu Biblio atribuis pro du mil jaroj de persekutado, kiun juda popolo suferis kaj pro la paniko kiun Palestinanoj estigas.

Israelo estas la lando kiu neniam plenumas rekomendojn nek rezoluciojn de Unuiĝintaj Nacioj, tiu kiu ne akceptas verdiktojn de la internaciaj tribunaloj, tiu kiu mokas internaciajn leĝojn kaj estas la nura lando kiu laŭleĝigis torturon de malliberuloj. Kiu donacis al ili rajton nei ĉiujn rajtojn? El kie venas nepuneco per kiu Israelo plenumas mortigadon de Gazao? Hispana registaro ne povintus bombadi nepunece Eŭskion por elimini ETA-on, nek brita registaro povintus dispecigi Irlandon por likvidi IRA-on. Ĉu eble holokausto implikas polison de eterna nepuneco? Aŭ ĉu tiu aprobo venas el la potenca amiko kiu havas en Israelo la plej senkondiĉan de siaj vasaloj?

Israela armeo estas la plej moderna kaj rafinita en la mondo, ili scias kiun mortigas. Ili ne mortigas erare. Ili mortigas horore. Civilaj viktimoj nomiĝas flankaj damaĝoj, laŭ vortaro de aliaj imperiismaj militoj. En Gazao el dek flankaj damaĝoj, tri estas geinfanoj. Mutiluloj estas miloj, viktimoj de teknologio kaj de homa distranĉado, kiun milita industrio sukcese provadas en tiu ĉi operaco de etna purigado.

Kiel ĉiam, ĉiam la sama: en Gazao, cent por unu. Por ĉiu cent palestinaj mortintoj, unu israela.
Estas danĝeraj homoj, diras al ni la kutima bombardado de amaskomunikiloj, kiu invitas nin kredi ke unu israela homvivo valoras kiel cent palestinaj. Tiuj ĉi amaskomunikiloj invitas nin kredi ankaŭ ke estas homaranaj la du cent israelaj atombomboj, kaj ke atompotenco nomata Irano disfrakasis Ĥiroŝimon kaj Nagasakion.

La tiel nomata internacia komunumo, ĉu ĝi ekzistas?

Ĉu ĝi estas io pli ol klubo pri komercistoj, bankistoj kaj militistoj? Ĉu ĝi estas io pli ol arta nomo kiun Usono survestas kiam ludas komedion?
Antaŭ tragedio de Gazao, monda hipokrito gloras sin unu fojon pli. Kiel ĉiam, indiferento, malplenaj paroladoj, malsaĝaj deklaracioj, sensaciaj aklamoj, ambiguaj pozicioj, servas al sankta nepuneco.
Antaŭ tragedio de Gazao, arabaj landoj sinlavas manojn. Kiel ĉiam. Kaj kiel ĉiam, eŭropaj landoj sinfrotas manojn.
Malnova Eŭropo, tiom kapabla de beleco kaj perverseco eligas kelkajn larmojn dum kaŝe celebras tiun ĉi majstran frapon. Ĉar la juda ĉasado ĉiam estis eŭropa kutimo, sed ekde duonjarcento tiu ĉi ŝuldo estas atribuita al la palestinanoj, kiuj ankaŭ estas semidoj kaj neniam estis, kaj ne estas, kontraŭsemidoj. Ili estas pagantaj, per sango kontanta kaj sonanta, fremdan ŝuldon.