IJK 2013. La rolo de nuntempaj esperanto oficial organizoj

IJK 2013. La rolo de nuntempaj esperanto oficial organizoj

Advertisements

Alvoko al UEA kaj TEJO: Esperanto ne estu ilo de komplico en diskriminacio kaj subpremo

Al

Komisiono pri Azia Esperanto-Movado (KAEM) de Universala Esperanto-Asocio (UEA)

kaj

Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO)

Karaj gesinjoroj,

Ni, esperantistoj kaj aliaj homoj solidaremaj kun subpremitaj popoloj el la mondo, kaj specife kun la Palestina popolo, ricevis kun surprizo, malĝojo kaj indigno la novaĵojn pri organizo de internaciaj esperanto-kongresoj en Israelo dum 2013: Azia Kongreso en Jerusalemo en aprilo, kaj Internacia Junulara Kongreso en Nazareto en aŭgusto. Ni skribas al vi nome de ĉiuj homoj pledantaj por paco, homaj rajtoj kaj plenumo de la internacia juro kiuj aliĝis al kampanjo por Bojkoto, Malinvesto kaj Sankcioj (BMS) kontraŭ la Israela sistemo de okupacio, koloniado kaj apartismo.

Ekde ĝia perforta kreo en Palestino en 1948 kaj la elpelo de pli ol 750.000 indiĝenaj loĝantoj, Israelo submetadas la Palestinan popolon per senposedigo, diskriminacio kaj okupacio deklaritaj kontraŭleĝaj en dekoj da UN-rezolucioj. Ĝia koloniisma reĝimo subpremas per multnombraj kaj multmanieraj agadoj la palestinanojn, kaj malobservas iliajn bazajn homajn rajtojn. Nur en la lasta jardeko, mortigoj per alcelaj murdoj kaj militkrimoj faritaj de la Israela armeo atingis kvanton de miloj da homoj. Nuntempe estas ankoraŭ miloj da palestinaj politikaj malliberuloj en Israelaj malliberejoj, multaj el ili en administra aresto, sen rajto al juĝo kaj sen scii la krimon pri kiu ili estas akuzitaj. Israelo daŭre praktikas torturon, kvankam ĝi subskribis la Internacian Konvencion kontraŭ tiu kontraŭhoma praktiko.

Israelo kontraŭleĝe okupas la Palestinajn teritoriojn de Cisjordanio (inkluzive Orientan Jerusalemon) kaj Gazao- kiu ne havas propran aeran kaj maran suverenecon. (Tio estas aldone al la okupado de la siria Golano). Ĝi limigas la moviĝpovon de homoj ene de tiuj senkonektigitaj teritorioj, apartigante homojn en unu de iliaj familianoj en aliaj. Inter la okupaciaj politikoj de la Israela ŝtato, estas aparte gravaj: la konstruo de apartiga kaj aneksa Muro en Cisjordanio, kiun deklaris kontraŭleĝa la Internacia Kortumo de Justeco en Hago; la senbrida konstruo de setlejoj en Cisjordanio; la detruo de Palestinaj domoj en Jerusalemo; kaj la kontraŭhomara blokado kiun suferas 1,5 milionoj da homoj en la Gaza-strio.

Krome, Israelo malrespektas la rajton je reveno de milionoj da rifuĝintoj, multaj el kiuj loĝantaj en mizeraj rifuĝejoj en apudaj landoj, kaj ankaŭ rifuzas la revenon hejmen de miloj da palestinanoj, kiuj devis elmigri al Eŭropo, Usono aŭ aliaj landoj serĉante decan vivon. Institucia rasismo ankaŭ diskriminacias preskaŭ milionon kaj duonon da civitanoj de Israelo, idoj de la palestinaj familioj, kiuj fine de la 1940aj jaroj sukcesis eskapi el la etna purigado farita de cionismaj milicioj kaj resti en la teritorio kie fariĝis la Israela ŝtato. Tiu komunumo, kiu reprezentas pli ol 20% de la Israela loĝantaro, ne povas ĝui la samajn civilajn, edukajn, kulturajn, lingvajn, laborajn, sociajn, ekonomiajn rajtojn kiel la cetera loĝantaro, ĉar ili ne estas judoj.

Konsiderinte la nekapablon kaj neemon de la internacia komunumo efikigi la internacian juron kaj protekti la palestinan loĝantaron, pli ol 170 palestinaj civilaj grupoj -prihomrajtaj organizoj, NRO-j, kulturaj, profesiaj kaj sindikataj palestinaj asocioj- en 2005 lanĉis la internacian kampanjon Bojkoto, Malinvesto kaj Sankcioj (BMS) kontraŭ la ŝtato Israelo ĝis ĝi plenumos la internacian juron. Tiu civitana kampanjo tutmonda, neperforta kaj laŭrajta, estas inspirita de la kampanjo kiu helpis fini la kolonian kaj rasisman regadon de Sudafrika apartismo.

La BMS-kampanjo ankaŭ celas kulturajn kaj akademiajn israelajn instituciojn, se ili ne eksplicite rekonas ĉiajn rajtojn de palestinanoj agnoskitajn de la internacia leĝo, aŭ se ili kunagas kun israelaj propagandaj streboj. Kulturo povas esti manipulita por propagandaj, ideologiaj kaj politikaj celoj. Israelo estas eble unu el la plej rimarkindaj ekzemploj de subordigo de kulturaj institucioj al registaraj politikoj. La Israela registaro elspezas grandajn kvantojn da mono por sendi israelajn artistojn kaj intelektulojn en la mondon, kaj por organizi en Israelo, internaciajn kulturajn kaj artajn eventojn al kiu kutime ĝi invitas reprezentantojn de arto kaj kulturo el Eŭropo, Usono kaj Latinameriko ĉefe.

La kulturan projekton “Brand Israel” (Marko Israelo) iniciatis la israela Ministrejo pri Eksteraj Aferoj en 2006 kun la deklarita celo purigi la bildon de Israelo eksterlande, kaj alia celo, ĉi-foje ne deklarita, nome ĵeti fumkurtenon sur la kontraŭleĝan okupacion de Palestino, sur la malobservojn de internacia juro kaj sur militkrimojn kiujn Israelo senpune faras. Kiel montro de la subordigo de kulturo al la propagando de Israelo, la iama vicestro de la israela Ministrejo pri Eksteraj Aferoj Nisim Ben Ŝitrit, diris en israela ĵurnalo: “Ni vidas kulturon kaj Hasbara-on kiel unuarangan propagandan ilon. Mi ne diferencigas kulturon de Hasbara-o”. (Hasbara estas hebrea vorto por indiki komunikadajn strategiojn, propagandon kaj publikajn rilatojn kiuj celas diskonigi, precipe en la internacia komunumo, la argumentaron de la Israela registaro kaj aliaj cionismaj estaĵoj por pravigi sian agadon.)

Konsciaj pri tiu manipulado, gravuloj el la tuta mondo dediĉataj al arto kaj kulturo, publike deklaris sian rifuzon ludi kaj partopreni en kulturaj eventoj en Israelo aŭ patronitaj de Israelaj institucioj, konforme al la rekomendoj de la kampanjo por kultura bojkoto kontraŭ la Israela apartismo. Artistoj kaj intelektuloj de pluraj naciecoj kaj originoj, inkluzive israelanoj kaj judoj, proklamis sian aliĝon al kultura bojkoto kiel premilo por fini tiun kolonian reĝimon. Inter la plej bone konataj inkluziviĝas Elvis Costello, Emma Thompson, Roger Waters, Santana, Pixies, Mike Leigh, Ken Loach, Snoop Dogg, Damon Albarn, Klaxons, Jean-Luc Godard, Brian Eno, Yes Men, Cassandra Wilson, Peter Brook, Udi Aloni, Devendra Banhart, Iain Banks, Eduardo Galeano, Stéphane Hessel, Juan Goytisolo, Ilan Pappe, Naomi Klein, Henning Mankell, Mahmud Darwish, John Berger, Arundhati Roy kaj Alice Walker inter aliaj.

Laŭ Ronnie Kasrils, eksa estro de la Afrika Nacia Kongreso kaj eksa Ministro pri Sekureco de Sudafriko, la situacio de la palestinanoj hodiaŭ estas pli malbona ol tiu de nigraj sudafrikanoj sub apartismo. Lia vizito al Palestino inspiris al la sudafrika ĉefepiskopo kaj Nobel-pacpremio Desmond Tutu, jenajn vortojn: “Tiel kiel ni diris dum apartismo, ke estis netaŭge por internaciaj artistoj veni en Sudafrikon por ludi en socio fondita sur diskriminaciaj leĝoj kaj rasa ekskluziveco, tiel hodiaŭ estus eraro por la Kaburba Opero ludi en Israelo.”

Estas planite, ke la Azia Kongreso de Esperanto okazu en aprilo en Jerusalemo. Ĉu vi scias, ke Israelo kontraŭleĝe okupas la tutan orientan parton de Jerusalemo inkluzive de ĝia Malnova Urbo? Ĉu vi scias kiom da palestinaj domoj estis detruitaj de la urbestraro de Jerusalemo en la lasta jardeko? Ĉu vi scias, ke la israela polico fermis palestinaj teatrojn, kulturajn centrojn kaj literaturajn kaj muzikajn festivalojn, kaj ke eĉ armitaj policanoj enrompis en la malfermon de internacia festivalo organizita de la Brita Konsulejo kaj Unesko en la Palestina Nacia Teatro en Orienta Jerusalemo?

Tioma estas la persekutado de la palestina loĝantaro en Jerusalemo, ke la israela poeto Aharon Ŝabtai, rifuzante partopreni en la internacia poeziofestivalo en Jerusalemo en 2006, deklaris: “Dankon pro la invito, sed mi ŝatus forigi mian nomon el la listo de partoprenantoj. Mi legis tiujn tagojn pri la teruraĵoj faritaj en la kontrolpunkto de Qalandiya. Mi kontraŭas okazigon de poezia festivalo en urbo kie araboj estas sisteme kaj kruele subpremitaj, malliberigitaj inter muroj, senigitaj de siaj rajtoj kaj siaj hejmoj, humiligitaj en kontrolpunktoj, kaj kie internaciaj leĝoj estas malobservitaj. Mi pensas, ke eĉ la poetoj ne estis permesataj en la pasinteco, nek estas permesataj hodiaŭ, ignori persekutadon kaj diskriminacion pro raso aŭ nacieco.” Ni aldonas, ke des pli esperantistoj ĝin ne ignoru!

Internaciaj kulturaj eventoj en Israelo fakte estas propagandiloj por “normaligi” kaj purigi la bildon de tiu ŝtato, kiu nur povas sukcesi per absoluta kaŝado de rasa diskriminacio, etna purigado kaj per absoluta malestimo kaj ignorado de indiĝena popolo.

Bedaŭrinde la Esperanto-movado ŝajnas ne esti escepto al tiu aliro. En bultenoj kaj aliaj informoj pri la kongresoj, kaj en aliaj informiloj de la Esperanto-movado en Israelo, estas preskaŭ neniu aludo al la palestina popolo, kiu loĝas en la nuntempa Israelo de multaj jarcentoj, kaj de kelkaj jardekoj elpelita, persekutita, diskriminaciita kaj/aŭ minoritatigita. Ankaŭ estas neniu aludo al ĝia kulturo, lingvo, historio aŭ simpla ekzisto. Oni parolas pri juda kulturo kaj historio, kaj pri hebrea lingvo, kvazaŭ Israelo estus nur juda lando. Ignoro kaj malestimo de la palestina popolo ŝajnas enradikigita ankaŭ en la Esperanto-medio. En la Kongresa Bulteno eĉ oni parolas pri la malnova parto de Jerusalemo, aŭ pri Qumram (apud Morta Maro) kvazaŭ ili estus parto de Israelo, ignorante la fakton ke ili situas en lando internacie agnoskita kiel parto de la Palestinaj neisraelaj teritorioj. Oni preteratentas ankaŭ, ke por atingi Qumram oni devas veturi per vojoj malpermesitaj aŭ limigitaj por neisraelanoj, kvankam ili troviĝas ekster Israelo.

La translokigo de la IJK al Nazareto (israela urbo preskaŭ tute enloĝata de palestinanoj civitanoj de Israelo), kaj la inkludo de kelkaj indiĝenaj homoj en la LKK ŝajnas indiki novan sintenon en la israela esperantistaro. Tamen la kerno de la problemo daŭre restas senŝanĝa. La palestina Kampanjo por la Akademia kaj Kultura Bojkoto de Israelo (PAKBI) difinis normaligon kiel “partopreno en ajna projekto, iniciato aŭ agado, kiu serĉas (implice aŭ eksplicite) kunigi palestinanoj (kaj / aŭ araboj) kaj israelanoj (homoj aŭ institucioj) ne konsiderante kiel ĉefan objektivon la reziston kaj kondamnon de la israela okupado kaj ĉiuj formoj de diskriminacio kaj subpremo kontraŭ la palestina popolo.” Kaj ĝuste tiel agas esperantistoj: Ĉiuj kunlaboroj inter palestinanoj kaj israelanoj kiuj neglektas la rekonon de la fundamentaj rajtoj de la palestina popolo havas nur unu nomo: “normaligo” (tio estas: propagando, purigo de rasisma kaj apartisma bildo).

Ni opinias, ke Esperanto ne estu ilo de komplico en diskriminacio kaj subpremo de popolo per nia silento aŭ preteratento.

Pro tio, ni petas vin, ke la Azia Kongreso de Esperanto kaj la Internacia Junulara Kongreso 2013 ne estu okazigataj en Israelo, kaj ke, se eble, estu organizotaj en lando libera je rasa diskriminacio, kaj respektema kun homaj rajtoj kaj internacia leĝaro.

Sincere viaj,

Por subskribi tiun alvokon, bonvolu alkaki tien:

http://www.change.org/petitions/esperanto-ne-estu-ilo-de-komplico-en-diskriminacio-kaj-subpremo-ne-organizu-internaciaj-kongresoj-en-israelo 

Solidare kun Palestino

Palestino en UN. Kio ŝanĝiĝas por la palestina popolo?

Jean-Claude Meyer

Juda Franca Unuiĝo por Paco

Estas iom paradoksa tiu akcepto de Palestino en speco de suplementa sidilo simila al tiu, kiun okupas Vatikano. “Kiom da dividaĵoj ĝi enhavas?”, oni diris pri la pontifika mikroŝtato, konata ĉefe de kolektantoj de poŝtmarkoj kaj de numismatikuloj kapricaj pri ekzotaj eŭroj.

Tiu akcepto, anticipe gajnita, en la Ĝenerala Asembleo (kontraste al tio, kio okazis en Sekureca Konsilio, sub viglado de Usono) efikas unue eltiri la “prezidanton” de Palestina Aŭtoritato el nigra truo kien la rezistado en Gazao metis lin. Ni memoru, ke Mahmud Abbas uzurpas antaŭ pli ol tri jarojn la postenon de prezidanto, ĉar lia regperiodo finiĝis kaj oni ne organizis prezidentan balotadon.

Akcepto de Palestino ŝanĝos neniom la situacion de palestinanoj.

Se la blokado de Gazao mildiĝos en venontaj tagoj, ĝi estos pli pro la gazaa rezistado kaj pro la raketoj ĵetitaj sur TelAvivon kaj Jerusalemon ol pro la diplomataj tordiĝoj de Abu Mazen.

 

Ĉu ĉesos koloniado en Cisjordanio? Ĉu ĉesos la judigado de Jerusalemo? Ĉu la beduenoj el Naqab rekuperos sian liberon? Ĉu la Jordanan valon oni redonos al Palestino? Ĉu oni detruos la apartheid-an muron? Ĉu la gazaaj fiŝkaptistoj povos labori pli ol tri mejlojn malproksime de la marbordo sen ricevi pafadon? Ĉu palestinanoj povos libere cirkuli inter siaj izolitaj bantustanoj? Ĉu la jerusalemaj palestinanoj povos eliri el sia urbo kaj reveni al ĝi sen perdi siajn loĝkartojn? Ĉu oni malfermos la pasejojn inter Gazao kaj Israelo, krom tiu de Rafaho? Ĉu la ses centoj da kolonianoj en Hebron ĉesos ĵeti sian rubon sur la ĉefa strato de la urbo? Ĉu siaj gefiloj ĉesos ĵeti ŝtonojn al palestinaj lernejanoj? Kaj ni povus daŭrigi la liston.

Kiam oni atingos ĉion tion kaj refirmiĝos la necedebla rajto pri reveno, ni povos ĝojiĝi pro la akcepto de Palestino en UN. Eĉ pli la tagon, kiam Mahmud Abbas prezentos antaŭ internacia tribunalo denoncojn pro militkrimoj kaj pro kontraŭhomaraj krimoj kontraŭ politikistoj kaj milistoj, kiuj regas la cionisman ŝtaton.

Dum tiu benata tago alvenas, ni daŭrigu la bojkoton, malinvestojn kaj sankciojn kontraŭ Israela Ŝtato.

 

Justeco postulas agon por ĉesigi la jugon sur palestinanoj (Desmond Tutu)

Desmond Tutu, 2012

Jam antaŭ dudek kvin jaroj mi iris de vilaĝo al vilaĝo tra ruraj regionoj en Usono kuraĝigante la popolon, speciale la studentojn, puŝi favore al malinvesto el Sudafriko. Nuntempe, bedaŭrinde, estas jam tempo komenci similan agon por devigi Israelon fini ĝian longan okupacion de la palestina lando kaj ĝian rifuzon etendi rajtegalecon al palestinaj civitanoj, kiu elportas ĉirkaŭ 35 diskriminaciajn leĝojn. Mi alvenis al tiu konkudo per lanta kaj peniga maniero. Mi konscias, ke multaj el niaj judaj gefratoj, kies kontribuo estis decida en batalo kontraŭ sudafrika apartheid-o, ankoraŭ ne estas pretaj konsideri la apartheid-an naturon de Israelo kaj de ĝia nuna reĝimo. Kaj mi estas ege maltrankvila, ke prezenti tiun aferon afliktu kelkajn homojn de la juda komunumo kun kiuj mi intime kaj efike kunlaboris dum jardekoj. Sed mi povas ignori nek la palestinan suferadon kiun mi vidis nek la voĉojn de kuraĝaj judoj maltrankvilaj pro la diskriminacia drivo de Israelo.

La lastajn tagojn, ĉirkaŭ 1200 usonaj rabenoj subskibis leteron -programita por koincidi kun rezolucioj de Metodisma Unuiĝinta Eklezio kaj Presbiterianisma Eklezio- urĝante la kristanojn ne “aliĝi al selektivaj malinvestoj el certaj kompanioj kies produktojn Israelo uzas”. Ili argumentas, ke “unuflanka konsidero” en rezolucioj pri malinvesto, eĉ selektiva malinvesto el kompanioj kiuj profitas de la okupacio, laŭ la rezolucioj de metodistoj kaj presbiterianistoj, “damaĝas la rilatojn inter judoj kaj kristanoj konstruitajn dum jardekoj”.

Kvankam ili sendube bonintencas, mi pensas ke la rabenoj kaj aliaj homoj kiuj kontraŭas malinvestojn bedaŭrinde eraras. Mia voĉo ĉiam leviĝos por plifortigi la ligilojn inter kristanoj kaj judoj, kaj kontraŭ antisemitismo, kiun ĉiuj sentemaj homoj timas kaj malamas. Sed tio ne povas esti ekskuzo por nenion fari kaj teni sin flanke, dum sinsekvaj israelaj registaroj daŭrigas la koloniadon de Cisjordanio kaj stimulas rasismajn leĝojn.

Mi bone memoras la vortojn de pastro Martin Luther King Jr. en sia letero el malliberejo de Birmingham, kie konfesas al siaj “kristanaj kaj judaj gefratoj”, ke li sentas sin tre desapontita de moderaj blankuloj… kiuj multe pli respektas ordon ol justecon; kiuj preferas negativan pacon kiu signifas foreston de streĉiteco, ol pozitivan pacon kiu implicas ĉeeston de justeco; kiuj diras konstante: “Mi konsentas kun vi pri la celoj, sed mi ne povas konsenti pri viaj metodoj de rekta ago”; kiuj paternalisme kredas, ke ili povas determini la kalendaron por libero de aliaj homoj.

La vortoj de King priskribas preskaŭ precize la mensan mallarĝecon de 1200 rabenoj, kiuj ne aliĝas al kuraĝaj palestinanoj, judoj kaj internaciuloj en la izolitaj cisjordanaj komunumoj por neperforte protesti kontraŭ la ŝtelo de la palestina lando por konstrui kontraŭleĝajn setlejojn nur por judoj kaj la apartigan muron. Ni ne povas permesi kaŝi nian kapon sub sablon dum senĉesa koloniisma agado nuligas la eblon de duŝtata solvo.

Se ni ne atingas du ŝtatojn en baldaŭa estonto, tiam do alvenos la tago kiam palestinanoj ĉesigos batali por propra ŝtato kaj insistos pri sia rajto elekti la registaron kiu kontrolos siajn vivojn, la israelan registaron en ununura demokratia ŝtato. Israelo pensas, ke tiu opcio estas neakceptebla, kaj tamen ili faras ĉion kiun ili povas por okazigi ĝin.

Multaj sudafrikaj nigruloj vojaĝis al okupaciita Cisjordanio kaj hororiĝis pro la israelaj ŝoseoj konstruitaj nur por judaj kolonianoj, ŝoseoj al kiuj cisjordanaj palestinanoj ne rajtas aliri, kaj pro la kolonioj nur por judoj konstruitaj sur palestina lando, malobservante internacian leĝaron.

Sudafrikaj nigruloj kaj aliaj homoj el la tuta mondo vidis la raporton de Human Rights Watch 2010 kiu priskribas “la dumezurilan sistemon de leĝoj, reguloj kaj servoj per kiu Israelo agas por la du popoloj en cisjordanaj teritorioj sub sia ekskuziva kontrolo, havigante preferajn servojn, disvolvon kaj profitojn por judaj kolonianoj, dum ĝi imponas la plej severajn kondiĉojn al palestinanoj”. Tio, laŭ mia opinio, estas apartheid-o. Kaj ĝi estas nefendebla. Kaj ni urĝe bezonas, ke pli da rabenoj aliĝu al tiu kuraĝuloj de Jewish Voices for Peace por sincere paroli pri la korupta jardeklonga israela superrego sur palestinanoj.

Tiuj estas la plej duraj vortoj kiun mi iam skribis. Sed ili estas fundamente gravaj. Israelo damaĝas ne nur la palestinanojn, sed ĝi ankaŭ malutilas al si mem. Eble tiuj 1200 rabenoj ne ŝatas aŭdi kiun mi devas diri: jam estas tempo, ke ili demetu la bendon de siaj okuloj kaj klare alfronti la realaĵon, ke Israelo transformiĝas en apartheid-anŝtaton, kiel Sudafriko estis, neante rajtegalecon. Tio ne estas estonta danĝero, kiel avertis tri eksĉefministroj -Ehud Barak, Ehud Olmert kaj David Ben Gurion-, sed nuntempa realaĵo. Tiu rigora realaĵo, kiun milionoj da palestinanoj eltenas, bezonas konsciencajn homojn kaj organizojn por malinvesti el kompanioj -kiel ekzemple Caterpillar, Motorola Solutions kaj Hewlett Packard- kiu profitas de okupacio kaj submetigo truditaj al palestinanoj.

Tia ago kuntrenas grandegan diferencon de sudafrika apartheid-o, ĉar ĝi povas igi estonton en justeco kaj egaleco, kaj por palestinanoj kaj por judoj en la Sankta Lando.

(Desmond Tutu estas emerita ĉefepiskopo de Kaburbo, Sudafriko. Li ricevis la Nobelan Premion pri Paco en 1984)

Anglaligva originalo: http://www.tampabay.com/opinion/columns/justice-requires-action-to-stop-subjugation-of-palestinians/1227722

Alvoko al bojkoto kontraŭ Israelo

En la jaro 2005 la palestina popolo diskonigis unuecan alvokon por iniciati internacian kampanjon por izoli Israelon, inspirita en la sudafrika batalo kontraŭ apartheid. Tiu alvoko estis la komenco de internacia civila kampanjo kiu jam atingis multajn landojn kaj interpopolajn solidarecajn mediojn tra la tuta mondo. Jen ĝi:

Peto por bojkoto, malinvesto kaj sankcioj kontraŭ Israelo, ĝis ĝi plenumos la internacian leĝaron kaj la universalajn principojn pri homaj rajtoj

El la Palestina Civila Socio, la 9-an de julio de 2005

Unu jaron post la historia Konsilanta Opinio de Internacia Justica Kortumo, kiu trovis kontraŭleĝa la Israelan muron konstruitan sur palestina teritorio, Israelo daŭre konstruadas la kolonian muron, tute malestimante la decidon de la Kortumo. Post 38 jaroj da israela okupacio de palestinaj Gazaa Strio kaj Cisjordanio (inkluzive de Orienta Jerusalemo) kaj de siria Golano, Israelo daŭrigas ekspansion de judaj kolonioj. Ĝi unuflanke aneksis okupitajn Orientan Jerusalemon kaj Golanon, kaj nun fakte aneksadas vastegajn erojn de Cisjordanio per muro. Israelo ankaŭ pretigadas -sub la ombro de planita reorganizado por Gazaa Strio- konstruadon kaj ekspansion de kolonioj en Cisjordanio. 57 jarojn post la ekkonstruo de israela Ŝtato, ĉefe sur lando etne malplenigita de siaj palestinaj posedantoj, plimulto de palestinanoj estas rifuĝintoj, pluraj el ili senŝtatuloj. Krome, plifirmigita sistemo de rasa diskriminacio kontraŭ siaj propraj arabaj civitanoj restas netuŝita.

Se juĝi laŭ persistaj malobservoj fare de Israelo de internacia leĝaro,

Ĉar, ekde 1948, centoj da UN-rezolucioj deklaris kontraŭleĝaj la koloniajn kaj diskriminaciajn politikojn de Israelo kaj petis tujajn, taŭgajn kaj efektivajn rimedojn,

Ĉar ĝis nun fiaskis ĉiuj pacaj internaciaj intervenmanieroj por konvinki kaj devigi Israelon plenumi homaran leĝaron, respekti fundamentajn homajn rajtojn, kaj ĉesigi okupacion kaj subpremon de palestina popolo,

Vidinte, ke konsciaj popoloj en la internacia komunumo historie prenis moralan respondecon batali kontraŭ maljusteco, kiel okazis en la batalado por aboli apartheid-on en Sudafriko per diversmanieraj bojkotoj, malinvestoj kaj sankcioj;

Inspiritaj de batalado de sudafrikanoj kontraŭ apartheid en spirito de internacia solidareco, morala firmeco, kaj rezistado kontraŭ majusteco kaj subpremo,

Ni, reprezentantoj de civila palestina socio, petas al civilaj sociaj internaciaj organizoj, kaj al konsciaj homoj en la tuta mondo efektivigi vastajn bojkotojn kaj malinvestojn kontraŭ Israelo, similaj al tiuj kontraŭ Sudafriko dum la apartheid-epoko. Ni petas al vi, ke vi instigu viajn respektivajn ŝtatojn por ke ili altrudu embargojn kaj sankciojn kontraŭ Israelo. Ni ankaŭ invitas al konsciaj israelanoj subteni tiun peton, por bono de justico kaj vera paco.

Tiuj neperfortaj punaj rimedoj devus esti daŭrigataj ĝis Israelo plenumos sian devon rekoni la necedeblan rajton de la palestina popolo je memdecido, kaj plene observos la ordonaron de internacia leĝaro pere de:

1.- Ĉesigo de okupacio kaj koloniado de ĉiuj arabaj teritorioj, kaj detruo de la muro;

2.- Agnosko de fundamentaj rajtoj por arab-palestinaj civitanoj de Israelo por plena egaleco; kaj

3.- Respekto, protekto kaj stimulo de la rajtoj de palestinaj rifuĝintoj reveni al siaj hejmoj, kiel kondiĉite en UN-rezolucio 194

Peto subtenata de:

Palestinaj politikaj partioj, unuiĝoj, asocioj, koalicioj kaj organizoj reprezentante ĉiujn tri partojn integrigante la palestinan popolon: palestinaj rifuĝintoj, palestinoj sub okupacio, kaj palestinaj civitanoj de Israelo.